Het islamitisch fundament

Niet Islam, maar democratie is een contradictoire utopie

Vandaag de dag zien we dat democratie op allerlei manieren wordt gepromoot. Er zijn tevens moslims die stellig beweren dat dit systeem deel uitmaakt van het Islamitisch systeem en dat het inherent is aan Islam. Dit artikel is geschreven met als doel het creëren van bewustzijn bij degenen die felle voorstanders zijn van democratie. Wij dienen elkaar te attenderen en zo nodig te corrigeren wanneer een van ons verkeerde concepten heeft.

Een samenleving bestaat uit meerdere individuen die permanente relaties met elkaar hebben en met elkaar samenleven. De individuen zijn afhankelijk van een systeem dat deze relaties reguleert. Een individu wil bij het bevredigen van zijn organische behoeften en instincten zoveel mogelijk voordeel behalen en zo min mogelijk nadeel. Echter, wat is voordeel en wat is nadeel? Door wie wordt dat bepaald? In Islam worden deze termen ook wel aangeduid als husn (mooi) en qubh (lelijk)? Door wie wordt bepaald wat iets mooi of lelijk is? Als dit proces aan de mensen wordt overgelaten, zal dit ongetwijfeld leiden tot chaotische toestanden.

In dit verband is het interessant om het denkbeeld van Thomas Hobbes, een rechtsfilosoof, aan te halen. Hobbes heeft een ultra pessimistisch mensbeeld. De mens is van nature slecht en niet bereidt tot samenwerking met elkaar. De mens ziet hij als een wolf, die puur en alleen op macht uit is. De natuurtoestand schetst hij als een permanente burgeroorlog van allen tegen allen. In deze natuurtoestand moet je geen vrede of veiligheid verwachten. Ondanks dit uitermate pessimistische mensbeeld, zegt Hobbes dat de mens bereid is om uit die natuurtoestand te komen. Al is het maar puur uit zelfbehoud. Door alle rechten over te dragen komt men uit de natuurtoestand, aan de hand van een sociaal contract. Er is sprake van een absolute totale onvoorwaardelijke gehoorzaamheid. De nadruk ligt op een onderwerpingsverdrag: je moet al je rechten overdragen aan de soeverein in ruil voor vrede en veiligheid. Hobbes erkent geen weerstandsrecht en tolereert ook geen burgerlijke ongehoorzaamheid. Je hebt immers al je rechten overgedragen.

Het denkbeeld van Hobbes impliceert dus eigenlijk een chaotische toestand, zolang er geen soevereine leider is. Maar wat als deze soevereine leider zelf bepaalt wat goed en slecht is? Eén individu die voor iedereen bepaalt wat goed en slecht is, zal eveneens leiden tot chaotische toestanden. Een individu is zelf immers ook beperkt in het doen en laten. Temeer als het volk de leider niet ter verantwoording mag roepen.

Het is voor de samenleving onmogelijk om het eens te zijn over de voor- en nadelen en wat de beste belangen voor hen zijn. Romeinen, Perzen en Egyptenaren hebben de Boodschap van de Profeten verworpen en hebben getracht zelf wetten te maken. Buiten de wetten van de Romeinen, zijn alle wetten van hen vervaagd. Daarom hebben Westerse landen de Romeinse wetten als uitgangspunt genomen. Islam daarentegen is beschermd door Allah (swt) en is nooit vergaan. Het heeft 13 eeuwen lang geregeerd en is nooit verlaten, omdat men erin geloofde dat het niet was toegestaan om met iets anders dan Islam te regeren en de wetten van Allah (swt) links te laten. Zelfs in de tijd van de Ottomanen, toen Islam op zijn zwakst was, dachten de mensen er niet aan om de wetten van Islam te vervangen door menselijke wetten. In die tijd werd Europa op intellectueel niveau veel sterker dan eerst. Aanvankelijk was de koning de vertegenwoordiger van God op aarde en had de kerk een enorme macht. Nadien werd de soevereiniteit overgedragen aan het volk en de bron van autoriteit werd het volk. Soevereiniteit betekent het kiezen van vertegenwoordigers die vervolgens wetten opstellen. Dit wordt ook wel aangeduid als de wetgevende macht. Autoriteit houdt in het kiezen van leiders die de wetten uitvoeren, ook wel de uitvoerende macht genoemd.

Dit systeem is gebaseerd op het standpunt van de ideologie van het kapitalisme. Daarom is dit ontwerp gebaseerd op de volgende principes: democratie en vrijheden. Het is gebaseerd op de soevereiniteit van het volk, de garantie van vrijheden en de relatie tussen individuen in de samenleving. Om deze reden heiligt het de vrijheid van het individu en maakt het de bevrediging van de behoeften van de samenleving afhankelijk van het veiligstellen van de vrijheden van anderen. Het streeft ernaar de vrijheid van het individu te verzoenen met de belangen van de samenleving. Democratie, waarbij mensen het recht hebben om hun eigen wetten te maken, is verkeerd en heeft geen praktische uitvoering. Het is verkeerd, omdat een persoon zich niet bewust kan zijn van de hernieuwde meervoudige behoeften van de mens, noch kan hij zich bewust zijn van de relaties tussen mensen. Om deze reden legt het een systeem op dat niet in staat is om de problemen van mensen op te lossen en niet in staat is om hun relaties te reguleren, waardoor er een tegenstrijdige orde ontstaat die het ongeluk van mensen veroorzaakt. Toen ze deze wanorde in de menselijke wetten ontdekten, moesten ze deze veranderen en herschikken. Om deze reden kon het geen diepgewortelde en permanente rol op zich nemen. Een wet werd ingevoerd en meteen weer gewijzigd, en dit is tot op de dag van vandaag nog steeds zo. Elk jaar worden bestaande wetten gewijzigd en vinden er continu veranderingen plaats. Er zijn zoveel wetten dat zelfs rechters soms toegeven dat het ingewikkeld is. Het kapitalisme was een reactie op de macht van de Kerk en deze reactionaire benadering duurt nog steeds voort en zal ook voortduren. De wetgever voert namelijk een wet in en komt pas bij de uitvoering van de wet erachter dat deze geen draagvlak heeft onder de bevolking of überhaupt geen oplossing biedt voor de bestaande problemen. Daarom is de wetgever genoodzaakt continu veranderingen door te voeren. Om deze reden kan een mens geen wetten uitvaardigen die zijn behoeften oplost en zijn relaties regelt. Integendeel, het is onvermijdelijk dat het afkomstig moet zijn van de schepper van de mens, namelijk Allah (swt). Het is daarom essentieel dat de wet door iemand anders dan het volk wordt opgesteld. Zo zal blijken dat de theorie van democratie gecorrumpeerd is.

Het democratische systeem heeft evenmin een praktische uitvoering. Aangezien het onmogelijk is voor meer dan één verstand om overeenstemming te bereiken ten aanzien van iets, is het voor een groot aantal gemeenschappen onmogelijk om wetten uit te vaardigen. Om deze reden moesten de voorstanders van de democratische theorie een juridische commissie in het parlement vormen en een rapporteur voor de commissie aanwijzen. Zo komt regelmatig een rapport uit één enkele bron, besproken door een beperkt aantal mensen om de punten te bekritiseren en uit te leggen. Vervolgens wordt deze ter goedkeuring aan het parlement voorgelegd. Een wet wordt dus door sommige mensen bekritiseerd en naar het parlement gestuurd om vervolgens hiervan een ​​wet te maken. In feite is het door één persoon opgesteld en is het door een beperkt aantal mensen besproken. Daarom zijn noch het volk, noch het parlement, maar slechts een paar mensen die de wet hebben opgesteld.

De uitdrukking (De bron van de autoriteiten is het volk) is niets meer dan een utopisch samengesteld woord dat geen realiteit heeft in het leven, zelfs niet in de ogen van de democraten. Immers, de wetgevende macht wordt vertegenwoordigd door juristen en wetten worden besproken in de juridische commissie en de commissierapporteur. Voorts is de rechterlijke macht in handen van de regering, niet van het volk, omdat de rechters enkel door de regering kunnen worden benoemd. Als het aan het volk zou worden gegeven, zou het gecorrumpeerd zijn. De mensen hebben niets anders dan de leider te kiezen die over hen zal regeren. Daarom bestaat democratie niet in de realiteit van het leven en is het slechts een abstracte theorie. Daarom zou het niet juist zijn om het democratisch standpunt als basis voor de totstandkoming van wetten aan te nemen.

De vrijheden waar men het regelmatig over heeft, zijn ook onjuist en heeft evenmin een praktische uitvoering. Het is onjuist vanwege de volgende redenen. De mens werd geschapen en met hem werden ook zijn instincten en organische behoeften geschapen. Deze instincten en organische behoeften bevredigen is het voordeel waarvoor hij zal werken, en als er een fout zit in deze voldoening, zal hij dat nadeel proberen te verdrijven. De oproep van de maslaha (voordeel) en de verdediging van de mafsadat (nadeel) is de relatie tussen hemzelf en andere mensen. Deze relatie moet worden gereguleerd, omdat het ongereguleerd laten leidt tot chaos en wanorde. Daarom is de regulering van deze relatie tegelijkertijd ook de beperking ervan. De vrijheid is vrijlating, en vrijlating verandert het leven in een chaos onder de mensen. Hierdoor is het idee van vrijheden fundamenteel verkeerd.

Waarom de term vrijheden een praktische uitvoering mist in het democratisch systeem is als volgt uit te leggen. De realiteit van het leven vereist de bescherming van de zwakken tegen de sterken. Absolute vrijheid voor mensen daarentegen zal zeker niets anders opleveren dan tegen de belangen van anderen ingaan. Dit betekent het leven veranderen in een barbaarse staat waarin de sterken domineren en de zwakken worden uitgebuit. Daarom bestaan ​​vrijheden praktisch niet in het leven en zijn vrijheidsvoorstanders genoodzaakt te zeggen dat vrijheden beperkt zijn om geen inbreuk te maken op de vrijheden van anderen. Dit komt er dus op neer dat er eigenlijk geen vrijheiden zijn. Men zegt ook wel eens, mijn vrijheid eindigt waar die van een ander begint.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back to top button