Het islamitisch perspectief

Turkije onder Erdogan; een Islamitisch rolmodel of een seculiere ramp? (1/3)

Het lijkt me onwaarschijnlijk dat iemand het nog nooit heeft gehad over de politiek in Turkije, en dan met name over Erdogan. Wie dit gesprek heeft gehad, zal vermoedelijk niet raar opkijken van termen zoals: 2023, Held van Islam, de moderne Sultan, de nieuwe Khalifah of neo-Ottomaanse expansie. Deze termen passeren vaak de revue als het gaat om hoe goed Erdogan is voor het land. Hoe hij opstaat namens de moslims en kritiek uit op landen en leiders die de moslims onderdrukken, zoals in Palestina. Of dat hij de enige is die wat durft te zeggen als het gaat om zij die de Profeet (saw) beledigen. In hoeverre dienen we hier oog voor te hebben? Moeten we dit klakkeloos overnemen of moeten we het allemaal met een korreltje zout nemen? In deze reeks zal ik zo duidelijk mogelijk een uiteenzetting geven van de Turkse politiek en de verwachtingen op korte termijn.

De context van de Turkse politiek

Het begrijpen van de politieke realiteit moet geschieden op basis van feiten en bewustzijn. Het beoordelen ervan moet gebaseerd zijn op vaste regels waarmee we de realiteit objectief begrijpen en niet zoals we deze zouden willen begrijpen. Uiteraard moet deze perceptie gebaseerd zijn op de Islamitische aqeedah en moeten we alles vanuit dit perspectief analyseren. De oemma heeft in de geschiedenis leiders gekend die een holle retoriek hadden waarmee ze de moslims bedrogen, zoals Atatürk, Gamal Abdel Nasser en Yasser Arafat. Als gevolg hiervan hebben de moslims hinderlaag na hinderlaag ervaren. En ook Erdogan, met zijn politieke loopbaan van 20 jaar waarin hij de Islamitische emoties van de Moslims heeft misbruikt, kan onder dit rijtje geschaard worden.

Turkije kent een hele rijke geschiedenis. Het is een land dat twee continenten verbindt en vanuit strategisch oogpunt een belangrijke rol vervult. Ook is het een van de weinige landen die nooit is gekoloniseerd door westerse mogendheden. Het is een land waar de zetel van de Islamitische Khilafah zich bevond en waar voor het laatst de Islamitische wet- en regelgeving op staatsniveau werd toegepast. Daarmee is het dus ook helaas het land waar de Islamitische Khilafah Staat is vernietigd. De afschaffing vond plaats op 3 maart 1924, een zwarte dag in de Islamitische geschiedenis. Dit is de dag waarop de moslims overgingen naar een periode van tirannieke leiders, welke tot op de dag van vandaag nog steeds voortduurt. In dit artikel wordt uitgebreid ingegaan op de politieke situatie van Turkije. Maar om de huidige situatie te begrijpen, dienen we eerst terug te blikken op de geschiedenis van het land. Deze geschiedenis omvat namelijk de grondslagen waarop het huidige regeersysteem in Turkije op berust.

We hebben Turkije geliquideerd en het zal nooit meer herstellen, omdat we zijn morele kracht hebben vernietigd, de Khilafah en Islam

Lord Curzon van het Verenigd Koninkrijk

De historische context van de huidige Turkse politiek

De vijandigheid tussen de moslims en Europese landen dateert van bijna 1400 jaar geleden, toen Omar (ra) al-Quds (Jeruzalem) zonder ook maar één druppel te vergieten, had geopend voor Islam. De moslims leefden in vrede samen met christenen en joden, totdat de Europese landen onder leiding van paus Urbanus II het heilige land wilden heroveren op de moslims. Deze oproep van de paus resulteerde in een eeuwenlange reeks aan kruistochten. Enerzijds vond de strijd in met de moslims plaats in Zuid-Europa in het kader van de reconquista. Anderzijds vond deze plaats in het kader van de kruistochten. Zij moesten duizenden kilometers reizen om het Heilige Land te bereiken om Islam en de moslims te bestrijden. Nadat de kruisvaarders al-Quds hadden veroverd, stond Salahuddin Ayyubi op en verloste in 1187 de mensen van het leed dat zij ondervonden onder het bewind van de christenen. Palestina werd vanaf toen eeuwenlang geregeerd door de Islam en de moslims totdat de Khilafah Staat werd vernietigd. De vernietiging van de Khilafah Staat heeft er niet alleen toe geleid dat Palestina werd afgenomen. Haar vernietiging nam ook de fundamentele basis waarop Islam en de moslims zich berustte weg. De toenmalige minister van Buitenlandse zaken van het Verenigd Koninkrijk, Lord Curzon, zei: We hebben Turkije geliquideerd en het zal nooit meer herstellen, omdat we zijn morele kracht hebben vernietigd, de Khilafah en Islam.”.

De vernietiging van de Khilafah Staat was niet, zoals sommigen beweren een proces van enkele maanden of jaren. Het was een proces waar de westerse mogendheden zich eeuwenlang mee bezigden. De westerse landen hebben duizenden missionarissen opgeleid en naar de moslimlanden gestuurd om hun Islamitische mentaliteit fundamenteel te veranderen en om te gieten naar nationalistische ideeën. Met als doel om vijandigheid te creëren tussen de moslims. Dit was niet makkelijk, omdat Islam elke vorm van nationalisme tegenspreekt en verbiedt. Niettemin gaven zij niet op en paste zij allerlei manieren toe om de moslims te distantiëren van Islam. Eén van deze manieren was om personen te vinden in de moslimlanden die de belangen van de Britten konden behartigen. Deze persoon was Mustafa Kemal Atatürk. Hij was geboren in Saloniki en was een dönme, een cryptojood. Oftewel een jood die zich voordoet als Moslim. Hij profiteerde van de zwakke periode van de Ottomanen en ging dusdanig ver dat hij naast de Ottomaanse regering in Istanbul een parallelle regering (de Turkse republiek) had opgericht in Ankara. Deze regering had een eigen parlement en voerde het Britse parlementaire systeem uit.

Het verdrag van Lausanne: de vernietiging van de Khilafah en de geboorte van de Turkse republiek

Het complot van de Britten om Islam te vernietigen moest hoe dan ook worden verwezenlijkt. Om dit te bewerkstelligen werden in de Zwitserse stad Lausanne meerdere zittingen gehouden tussen de Britten en Turken. Atatürk had Ismet Inönü, zijn rechterhand, een carte blanche gegeven en zei tegen hem dat hij met alle voorwaarden die door de Britten waren opgedrongen, akkoord moest gaan. Uiteindelijk werd het verdrag van Lausanne gesloten op 24 juli 1923. Op 23 augustus 1923 is dit verdrag door Turkije geratificeerd. Dit verdrag is officieel de boeken ingegaan als een vredesverdrag dat de Grieks-Turkse oorlog beëindigde. De grenzen van Turkije werden getekend en Turkije moest veel grondgebied afstaan aan de westerse landen. Dusdanig dat eilanden die 5 km van de Turkse grens en 600 km van de Griekse kust lagen, werden toegekend aan de Grieken. Echter, wat velen niet weten, is dat dit verdrag eigenlijk de grondslag is geweest voor het opheffen van de Khilafah Staat. Er waren namelijk in het geheim vier voorwaarden gesteld door Lord Curzon om de onafhankelijkheid van Turkije te erkennen, dit waren:

  1. De volledige afschaffing van de Khilafah
  2. De verbanning van de Khalifah
  3. De confiscatie van alle bezittingen van de Khalifah
  4. Openlijke verkondiging van het laïcisme van de staat
Ismet Inönü (links) en Atatürk (rechts)

Deze voorwaarden zorgden voor ophef en werden zelfs niet geaccepteerd door het parlement dat was opgericht door Atatürk. Als gevolg hiervan ontstond er een crisis in Ankara. Deze onenigheid ging een tijd door totdat Atatürk zijn geduld verloor en met veel tegenstand de Turkse Republiek op 29 oktober 1923 proclameerde en de eerste president werd van de Republiek. Een belangrijk detail is dat dit verdrag door de Britten en andere verdragspartijen, in tegenstelling tot de ratificatie door Turkije, pas op 6 augustus 1924 is geratificeerd. De Britten wachtten namelijk op de acties die zouden worden ondernomen door de regering in Ankara, alvorens zij het verdrag in werking zouden stellen. Atatürk was uitermate enthousiast om zijn Britse bazen te dienen en de verwachtingen te bewerkstelligen, omdat hij hen niet heeft teleurgesteld door de Islamitische Staat af te schaffen. De periode daarna kenmerkt zich door een schrikbewind van de laïcistische regering.

Het tijdperk van laïcisme

Alle Islamitische symbolen moesten uit de samenleving worden verwijderd. Afschaffing van het Arabisch schrift, het in het Arabisch reciteren van de Koran tijdens de gebeden en de adhaan. Er werd een hoofddoekverbod ingevoerd en laïcisme werd verankerd in de Turkse grondwet. Ondanks alle veranderingen en verboden die als doel hadden om het Islamitische leven te vernietigen, zijn er moslims die denken dat Atatürk een onafhankelijkheidsoorlog heeft gevoerd. Een onafhankelijkheidsoorlog waarmee hij de Turkse Republiek heeft kunnen oprichten. Dit is echter een oppervlakkige constatering. Hoe kan een jood die de Islamitische Staat in opdracht van de Britten heeft verwoest, worden beschouwd als een held? Als men zo denkt, zullen de koeffaar zegevieren en hun doel behaald hebben: het distantiëren van de moslims van Islam die een oplossing biedt voor elk probleem. Samuel Zwemer, een missionaris, zei in 1935 tijdens een conferentie in al-Quds in een toespraak die hij hield voor andere missionarissen: “Wij verzoeken jullie niet om van moslims christenen te maken. Jullie werkelijke doel is om de moslims van hun religie te distantiëren. Zij hoeven geen kruis te dragen, niet naar de kerk te gaan, niet gedoopt te worden, maar moeten als christenen gaan leven. Doe dit onder het mom van moderniteit. Een generatie die zich niet bezighoudt met Islam, zal geen grootse dingen kunnen bereiken; ze zullen zonder ideaal en religie leven; ze zullen houden van hun comfort, laksheid en geld; ze zullen bezig zijn met het bevredigen van hun verlangens en lusten.”

Wij verzoeken jullie niet om van Moslims christenen te maken. Jullie werkelijke doel is om de moslims van hun religie te distantiëren. Zij hoeven geen kruis te dragen, niet naar de kerk te gaan, niet gedoopt te worden, maar moeten als christenen gaan leven. Doe dit onder het mom van moderniteit. Een generatie die zich niet bezighoudt met Islam, zal geen grootse dingen kunnen bereiken; ze zullen zonder ideaal en religie leven; ze zullen houden van hun comfort, laksheid en geld; ze zullen bezig zijn met het bevredigen van hun verlangens en lusten.”

Samuel Zwemer een christelijke missionaris tijdens een conferentie in Jeruzalem

Is dit niet exact wat Atatürk heeft gerealiseerd? Is dit niet exact het doel dat het westen voor ogen had? U zult begrijpen dat dit een retorische vraag is. Enkel en alleen om de onjuiste gedachten die sommige moslims hebben, bloot te leggen. Daarom dienen wij de gebeurtenissen die tot de vernietiging van de Khilafah hebben geleid en de periode daarna goed te bestuderen, opdat we de huidige politieke verhoudingen goed kunnen begrijpen.

Na de oprichting van de Republiek hebben de Britten een enorme invloed uitgeoefend op Turkije en zijn overheidsinstanties. Essentiële posities werden bekleed door mensen die loyaal waren aan de Britten. Nadat Amerika als grootmacht het wereldtoneel opkwam, wilde het eveneens zijn macht consolideren in de landen waar het nog niet zo machtig was als de Britten. Hierdoor heeft Amerika, zoals in alle Moslimlanden, mensen opgeleid en aan zich gestrikt om middels hen zijn kolonialistische gedachtegoed uit te dragen. Het verspreiden van kapitalisme gaat namelijk aan de hand van het kolonialisme. Amerika moest agenten plaatsen die loyaal aan de Amerikaanse belangen waren en hier ook loyaal aan zullen blijven.

Recep Tayyib Erdogan

Erdogan is geboren op 26 februari 1954 in Kasimpasa, Istanbul. Kasimpasa is een district in Istanbul waar relatief veel conservatieve en arme mensen wonen. Dit in combinatie met het gegeven dat zijn familie komt uit Rize (een provincie in het noorden van Turkije) heeft bij de bevolking de indruk gewekt dat hij één van hen is. Hij was immers niet iemand als de leiders van CHP (Republikeinse Volkspartij) van Atatürk, die ultra-laïcistisch waren en zowel publiekelijk als heimelijk Islam aanvielen. Erdogan was iemand die de Imam Hatip-school (een religieuze beroepsopleiding) had afgerond en anti-laïcistische uitspraken deed.

20 Ekim 1996: Abramowitz Tayyip'i Erbakan'ın yerine hazırlıyor | Halk Haber
”Abramowitz bereidt Tayyip voor om Erbakan te vervangen”

Toen Erdogan nog actief lid was van de Refah Partisi (Welvaartspartij) van Necmettin Erbakan werd hij in 1984 districtsvoorzitter van de partij in Beyoglu, Istanbul. Op 20 oktober 1996 werd er een artikel gepubliceerd in de krant Aydinlik, waarin stond dat Erdogan in zijn periode als districtsvoorzitter (in 1984) voor het eerst contact had met de Amerikanen, namelijk met de toenmalige Amerikaanse ambassadeur Abramowitz. Deze band werd sterker en sterker. Ze spraken regelmatig met elkaar in het geheim, zowel voordat hij in 1994 als Burgemeester van Istanbul werd gekozen, als daarna. De ambassadeur heeft zelfs tijdens een lezing in april 1994 gezegd: “Wij prefereren Tayyip Erdogan, die slimmer en moderner is, boven Erbakan”. In zijn periode als burgemeester heeft Erdogan tijdens een conferentie uitdrukkelijk gezegd: “Wanneer mijn commandocentrum dat zegt, ben ik, indien nodig, bereid om priesterkleding te dragen.” Deze uitspraak duidt evident aan dat Erdogan een hele machiavellistische en pragmatische manier van denken heeft. Hij zal er dus alles doen om zijn bazen te dienen, zelfs als dit ten koste gaat van zijn religie. Dit is een hele ernstige uitspraak die zijn ware gezicht laat zien. In hetzelfde jaar (1994) heeft Erdogan tijdens een andere conferentie gezegd: “Men kan niet én seculier én moslim zijn. Je bent óf een moslim óf een seculier. Het is niet mogelijk dat deze twee bij elkaar komen. Want, Allah, de Schepper van de mensen, is degene die de absolute soevereiniteit heeft.” Ik verzoek u om deze quote van Erdogan goed te onthouden.

Wanneer mijn commandocentrum dat zegt, ben ik, indien nodig, bereid om priesterkleding te dragen.”

Recep Tayyib Erdogan tijdens een conferentie

Erdogan komt aan de macht

De oprichting van de AKP was het resultaat van de omstandigheden van het internationale conflict over Turkije tussen Amerika en Groot-Brittannië, dat woedde in het incident van 28 februari 1997. De details hiervan zijn als volgt. Toen Turgut Özal, een Amerikaanse agent, de Moederlandpartij (Anavatan Partisi) oprichtte in de jaren 80, zagen de Britse agenten in het leger deze partij als gevaarlijk omdat zij heel veel moslims aantrok. Groot-Brittannië gaf daarom Mesut Yilmaz het voorzitterschap (1991-2002) van de Moederlandpartij.

Ze verwijderden de mannen die loyaal waren aan Özal uit de partij. De kemalisten garandeerden de loyaliteit van de partij aan het secularisme zoals Mustafa Kemal Atatürk dat deed. Aan de andere kant sloten de verdreven leden van de ANAP (Moederlandpartij), vanwege hun loyaliteit aan Özal en Amerika, zich aan bij de Welvaartspartij (RP) vanwege hun islamitische neigingen en hadden een sterke invloed in de partij van Erbakan. Zodoende werd de Amerikaanse kant daarin sterker, ondanks dat Erbakan loyaal was aan de Britten.

'Postmodern darbe'nin üzerinden 23 yıl geçti
28 februari 1997

Hierdoor leek de coalitieregering in de jaren negentig (26 juni 1996 – 30 juni 1997) ­– van de pro-Amerikaanse Doğru Yol Partisi (Partij van het Rechte Pad) van Tansu Çiller en de Welvaartspartij van Erbakan, die werd beïnvloed door de komst van Özal-leden – door Amerika gecontroleerd te worden. Het leger vreesde dat Amerika wederom aan de macht zou komen, zoals het was tijdens het bewind van Özal. Dit is de reden waarom het leger tussenbeide kwam en de coalitieregering beëindigde en de macht overnam. Dit was op 28 februari 1997 en dit incident werd in de geschiedenis gemarkeerd als het 28 februari-incident. De Britten hadden hierna de Welvaartspartij ontbonden vanwege “anti-seculiere” ideeën. De partij werd opnieuw samengesteld onder naam van de Fazilet Partisi (Deugdpartij) nadat de hele Amerikaanse groep eruit was verwijderd. Hierna hebben Abdullah Gül en Erdoğan de Adalet ve Kalkınma Partisi (AKP) (Partij voor Rechtvaardigheid en Ontwikkeling) opgericht met de steun van Amerika.

AKP brak door na de economische schok veroorzaakt door de opname van miljarden dollars door Amerikav van de Turkse centrale bank in de tijd van Ecevit in 2001. Dit veroorzaakte een enorme inflatie en frustreerde de Turkse bevolking. Dit was precies wat Amerika in het land wilde bewerkstelligen; een enorme economische schok die de agenten van de Britten – Ecevit en het leger niet konden beteugelen.

De VS namen in 2001 tussen de 5 en 7 miljard Amerikaanse dollar op van de Turkse Centrale Bank. De grondslag voor een dergelijke actie werd eerder gelegd tijdens de ambtstermijn van Özal, toen Amerika economische privileges kreeg. Dit veroorzaakte een economische omwenteling waardoor de Turkse lira tot ongekende dieptepunten zakte, wat resulteerde in een sterk verminderde koopkracht van de lira en wrok van tegen Ecevit en zijn regering. Als resultaat behaalde de Partij voor Rechtvaardigheid en Ontwikkeling (AKP) een verpletterende overwinning. Tijdens de verkiezingscampagne temperden ze hun boodschap van secularisme zelfs met een snufje islamitische aantrekkingskracht. Zo won het de verkiezingen en kreeg het een meerderheid in het parlement en vormde het zelf de regering.

De AK-partij is een partij die is opgericht, toen het conservatief-islamitische segment, gekrenkt door het 28 februari-incident, naar remedie en oplossing zocht. Evenzo is de AK-partij een partij die is opgericht na de grote economische crisis, toen het publiek op zoek was naar een recept voor verlossing uit deze crisis. Daarom is de AK-partij een partij die is opgericht met de belofte een remedie en oplossing te zijn voor de verwachtingen van zowel het conservatieve islamitische segment, dat verpletterd was en vastzat onder de druk van de vorige regeringen, als de mensen die getroffen zijn door de economische crisis.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back to top button