De geschiedenis van islam

Al Andaloes; Het Islamitisch baken van licht in West-Europa (1/3)

Op school hebben we vroeger allemaal les gehad over de Moren in Spanje. Wij zijn allemaal wel bekend met het feit dat de Moren het Iberisch schiereiland hebben geopend voor Islam en dat zij daar een aantal eeuwen hebben geregeerd. Tijdens de lessen wordt uitvoerig ingegaan op hoe de Franken onder leiding van Karel Martel in staat waren om de moslims terug te drijven waardoor zij de rest van Europa niet hebben kunnen openen voor Islam. Dit alles wordt uiteraard benadrukt vanuit het valse idee dat Islam en de moslims enkel terreur en onderdrukking teweegbrengen. Er wordt verder nauwelijks iets verteld over de ontwikkeling van het Iberisch Schiereiland onder Islamitisch gezag. Hoe Al-Andaloes zich op basis van Islam ontwikkelde tot een bloeiende Islamitische beschaving. het Islamitisch baken van licht in West-Europa. En het zou diezelfde Islamitische beschaving zijn die het mede mogelijkheid heeft gemaakt dat Europa de Renaissance bereikte.

De verheffing van het woord van Allah ﷻ in de Maghreb

Van 647 t/m 709 hebben de moslims de Maghreb geopend voor Islam. De generaal Uqba ibn Nafi’ leidde het leger van de moslims vanuit Damascus richting de Maghreb en in 670 werd de stad Qayrwan gevestigd. Deze stad zou later de hoofdstad van de Islamitische provincie Ifriqiya (huidig West-Libië, Tunesië en Oost-Algerije) worden. Gebied na gebied werd door de grote generaal Uqba ibn Nafi’ geopend. Geen veroveringen zijn, maar openingen. De grote Uqba ibn Nafi’ voerde namelijk jihad uit en dit omvat het wegnemen van de obstakels die de verheffing van het woord van Allah ﷻ, oftewel de da’wah blokkeren. Hij bevocht de machthebbers die dit deden, maar stopte hen te bevechten wanneer zij zich overgaven en de da’wah kon worden uitgevoerd. De gebieden werden opgenomen in de domeinen van Islam zonder de welvaart hieruit te onttrekken ten faveure van het hartland zoals dat eraan toeging in andere gebieden. De verheffing van het woord van Allah ﷻ in het gebied betekende ook de verheffing van de mensen die in aanraking kwamen met het woord van Allah ﷻ, en dit zien we keer op keer terug in de Islamitische geschiedenis. Hoe dan ook bereikte Uqba ibn Nafi’ Tanger en dus de Atlantische Oceaan. Hij zei:

O Allah, als de zee mij niet had tegengehouden zou ik voor eeuwig doorgaan om Uw dien te verspreiden en uw vijanden te bestrijden!

‘Uqba ibn Nafi’ toen hij de Atlantische Oceaan bereikte

Het is belangrijk om stil te staan bij deze mooie en krachtige woorden want het is een peilstok waarmee we een indicatie krijgen van de intenties en de motivatie van de moslims die de opening verrichtten. Zij zouden koste wat het kost hun levens geven om Islam te brengen naar het voorbeeld van de Profeet (saw) die gedurende zijn leven brieven schreef naar de wereldleiders om hen uit te nodigen tot Islam. De brieven die onze Profeet (saw) liet opstellen en verstuurde naar de verschillende wereldleiders waaronder; Kisra van de Perzen, Heraclius van de Byzantijnen, Maqawqis van de Kopten en de Negus van de Abysiniers en Mundhir Taimi. Deze brieven werden na het verdrag van Hudaybiyyah verstuurd. Deze intentie was helder bij Uqba ibn Nafi’ en het was hetgeen hem motiveerde om zo ver te gaan. Echter, is het ook belangrijk te benoemen dat de implementatie van Islam ook zijn ahkaam heeft en dat het openen van een land met militaire middelen één van de initiële stappen is. Het is noodzakelijk om de mensen in het geopende gebied uit te nodigen tot Islam en dit gebeurd in de eerste plaats uiteraard door mensen te onderwijzen. Maar wat even belangrijk is, is om Islam te implementeren en op die manier, wanneer middels de implementatie van Islam een verheffing van de samenleving wordt gerealiseerd wordt het bewijs voor Islam extra kracht bij gezet. Want, de Berbers die overwonnen waren door Uqba ibn Naafi’ hebben op meerdere punten in de geschiedenis van de opening van de Maghreb ridda’ gepleegd, oftewel zij traden uit de Islam. Uqba ibn Nafi’ ging razendsnel door de Maghreb maar dit had ook bepaalde consequenties, oftewel Islam was niet goed genoeg gevestigd bij de Amazigh en hij was genoodzaakt terug te trekken van het kustgebied om zo de Amazigh rebellies neer te slaan. Na vele veldslagen gaf Uqba ibn Nafi’ zijn uitgeputte leger toestemming om huiswaarts te keren na waardoor hij slechts met 300 manschappen overbleef. Onderweg naar Qayrawan werd hij uiteindelijk aangevallen door een alliantie van Byzantijns-Berberse strijdkrachten onder leiding van Koesaila. Hij was een groot Amazigh leider van meerdere Amazigh stammen en spanden samen met de Byzantijnen om de moslims aan te vallen. Met een leger van 5.000, viel hij de 300 van Uqba aan waarna hij en zijn dappere metgezellen shahied werden in 683. Koesaila nam Qayrawan in waardoor de opening van de Maghreb door de moslims voor een tijd tot stilstand kwam. Er waren namelijk interne strubbelingen na de dood van Mu’awiya in 680, ook bekend als de tweede fitna. De gebeurtenissen van de tweede fitna zullen we in een ander post in meer details uiteenzetten, maar het is belangrijk om te weten dat het conflict ging om wie de rechtmatige Khalifah kon worden. Mu’awiya nomineerde zijn zoon en dwong de moslims om bay’ah te geven aan zijn zoon Yazid zodat hij de Khalifah zou worden na zijn dood. Het overdragen van het Islamitisch leiderschap van vader op zoon en dit maken tot een soort erfelijke positie is zelfs iets waar ‘Oemar (ra) voor had gewaarschuwd nadat iemand voorstelde om zijn zoon te nomineren als opvolger. Hij zei:

Het kalifaat is niet iets wat ik mijn familie zou aanraden. Als het goed heeft uitgepakt dan zullen wij hier onze beloning voor krijgen, maar als dit niet het geval is geweest dan is het genoeg dat één iemand van de familie van ‘Oemar ten verantwoording wordt geroepen over wat er is gebeurd met de oemma van Mohammad. Ik heb ernaar gestreefd om mijn familie hier buiten te houden.

De Geschiedenis door Al-Tabari, deel 14 van de Engelse vertaling

Waar ik naartoe wil is dat deze kwestie van opvolging duidelijk is zoals Abdullah bin Zubayr tegen Muawiya zei toen hij naar Mekka kwam om de bay’ah van Abdullah bin Zubayr, Abdullah bin ‘Oemar, Abdullah bin Abbas en Husayn bin ‘Ali, voor zijn zoon te verzekeren:

Volg de soenna van de Profeet (saw) en benoem niemand zodat de Moslims de Khalifa kiezen die zij willen, indien jou dit niet tevreden stelt. Volg dan wat Abu Bakr deed en stel iemand aan die noch van jou stam, noch van jou familie komt. Als dit jou ook niet tevreden stelt doe dan wat ‘Oemar bin al Khatab deed door 6 mensen te nomineren die niet behoren tot jouw familie, noch jouw stam, noch jouw zoon. Deze 6 personen zouden vrij moeten zijn om iemand uit henzelf te kiezen. Er is geen 4e alternatief behalve deze drie waar wij mee akkoord kunnen gaan.

The History of Islam deel 2 van de Engelse vertaling

Toch heeft deze kwestie ervoor gezorgd dat de moslims waren vergeten wat zij moesten doen, namelijk het verspreiden van rechtvaardigheid middels Islam. In 688 werd een leger gestuurd onder Zuhayr ibn Qays en hij slaagde erin om de moord op ‘Uqba te vergelden door Koesaila te doden, maar hij werd niet lang daarna shahied in een gevecht met Byzantijnen. Het duurde een aantal jaar, 695 voordat uiteindelijk onder leiding van Khalifah Abdoelmalik ibn Marwan een 3e leger werd gestuurd van 40.000 man naar Ifriqiya onder leiding van Hassan ibn al-Noe’man. Hij nam stad na stad in nadat hij in 703 na veel strubbelingen uiteindelijk de beruchte Kahina versloeg. Al-Kahina was de de facto opvolger van Koesaila en zij was voor wat betreft Ifriqqiya nog het enige obstakel. Zij had de Amazigh stammen onder haar leiderschap verenigd onder haar leiderschap. Zij was zo sterk dat zij Hassan ibn al-Noeman versloeg in 698 waarop hij terugkeerde naar Ifriqiyya om daar weer een nieuw leger voor te bereiden. En in de wetenschap dat zij niet nog een keer zo’n grote militaire invasie kon weerstaan pastte zij scorced earth tactieken toe waarbij zij het land en daarmee landbouw vernietigde en dit zette kwaad bloed bij haar volgers en dit heeft bijgedragen aan haar uiteindelijke dood in 703. Musa bin Nusayr werd de waali van Ifriqiya en de legers van Islam sloegen de restanten van de legers van de Berbers neer en in 708 werd de Atlantische Kust weer bereikt. Onder leiding van Musa bin Nusayr werd Islam geïmplementeerd in de Maghreb waardoor er weer stabiliteit kwam in de Maghreb een jaar later. Hij nam de tijd om Islam op politiek/maatschappelijk niveau te implementeren en kon daarmee de da’wah effectief naar de Berbers brengen. In de tussentijd was een andere grote held van Islam die we tevens in een ander artikel hebben benoemd opgeklommen van slaaf naar commandant en heerser. Tariq bin Ziyad is een voorbeeld van het succes van de implementatie van Islam in het gebied door Musa bin Nusayr. Zo is van hem bekend dat zijn vader Nusayr ooit als kleine jongen werd aangetroffen tijdens een van de openingen van het Perzisch rijk in plaats genaamd Ayn al Tamr (in het huidige Irak). Toen zij de stad hadden geopend, ontdekte zij 40 Christen jongens in het daargelegen klooster. Eén van deze jongens was Nusayr, de vader van Musa bin Nusayr, maar Yassar de grootvader van de bekende ibn Ishaq was ook een van de 40 jongens. Hoe dan ook bereikte Islam hen, net als Tariq. De moslims namen hen op in hun gemeenschap zagen hun talenten en streefden ernaar het beste uit hen te halen. Op die zelfde manier is iemand als Tariq bin Ziyad uitgegroeid tot iemand die veel heeft bereikt voor de Oemma van Islam.

De verheffing van het woord in al-Andalus

Musa ibn Nusayr had dus controle in de Maghreb gerealiseerd en hij had Tariq bin Ziyad gouverneur gemaakt van Tanger. Er was echter nog een gebied dat nog niet volledig in de handen van de moslims was en dit was Sebta of Ceuta. Deze Christelijke enclave was een fort dat onder leiding was van ene Ilyaan of Julian, een Byzantijnse commandant namens de Caesar van Constantinopel. Zij hadden betrekking met de christelijke heerser van Spanje en had was zelfs zo dat zijn dochter was gehuwd met Witiza de laatste Gotische koning. Roderick de opvolger van Wittiza kwam aan de macht, iets waar Ilyaan niet blij mee was. Totaal onverwachts schakelde hij de hulp in van Musa bin Nusayr . llyaan ging met een delegatie naar qayrawan om Musa bin Nusayr te ontmoeten en verzochten hem om Spanje binnen te vallen. De aartsbisschop die deel uitmaakte van de delegatie beklemtoonde dat Spanje onder tirannieke leiderschap verkeerde en dat het zijn plicht was om de bevolking in Spanje hiervan te bevrijden. Musa bin Nusayr schreef Khalifah Waleed bin Abdul Malik over deze situatie en voegde daar andere inlichtingen die hij had opgedaan over Spanje hieraan toe. Hij verzocht de Khalifa om toestemming om de expeditie te voltrekken.

Musa bin Nusayr gaf allereerst 500 soldaten het bevel om met Ilyaan aan wal te gaan aan de kust van Spanje om de situatie uit eerste hand te verkennen. Zij hadden een aantal kleine invallen gedaan en keerden daarna weer terug. De tijd was aangebroken voor Musa bin Nusayr om Tariq bin Ziyad het bevel te geven om met 7.000 man Spanje binnen te vallen. In 711 kwam Tariq bin Ziyad aan en voordat zij fatsoenlijk kamp op konden slaan kwam zette een nabij gelegen leger van Roderick onder leiding van een van zijn commandanten de aanval in. De vijand naderde en Tariq sprak zijn manschappen toe om hen te herinneren aan hun plicht. Hier volgt een gedeelte van wat hij zei:

Emir al Mu’minien, Al Walid ibn Abdul Malik heeft jullie uit al zijn Arabische krijgers uitgekozen om deze aanval uit te voeren. En hij belooft dat jullie zijn metgezellen zullen zijn en net als koningen zullen zijn in dit land. Zulks is het vertrouwen in jullie onverschrokkenheid. Het enige vrucht dat hij beoogt van jullie moed is dat het woord van Allah ﷻ verheven zal worden in de land en dat de ware dien hier gevestigd zal worden. De oorlogsbuit is voor jullie.

The Sacred Books and Early literature of the East Deel 6 (dit is weer genomen uit
al-Maqqari nafh al-tib)

Wat volgde was een verpletterende overwinning voor Tariq bin Ziyad en Roderick werd op de hoogte gesteld van de nederlaag. Hij mobiliseerde zijn leger om de invasie van de moslims een halt toe te roepen. Het leger van Tariq continueerde de opening van het gebied en opende stad na stad. De legers kwamen elkaar uiteindelijk tegen 28 Ramadan, oftewel juli 711 volgens de christelijke jaartelling. Musa bin Nusayr had vlak nadat Tariq bin Ziyda vertrok een versterking van 5.000 gestuurd zodat Tariq’s manschappen uitkwamen op 12.000 in totaal. De legers zouden hun eerste confrontatie met elkaar beslissen. Aan de ene kant, Roderick een koning met een enorm leger van 100.000 man. Mannen die eropuit zijn om hun vaderland te beschermen. Zij zijn hier opgegroeid, zij kennen het terrein en zij hadden alle middelen van het land tot hun beschikking. Dan hebben we aan de andere kant Tariq, weliswaar uitgegroeid tot gouverneur en generaal maar begonnen als slaaf. Hij had veel minder strijdkrachten welke niet bekend waren met het terrein noch het reilen en zeilen van het land. Het merendeel van Rodericks strijdkrachten bestond uit ruiters die ook nog eens uitgerust in sterke harnassen, terwijl de Islamitische strijdkrachten merendeels uit infanterie bestonden. Alhamdullilah de moslims met hun moed en bravoure verdedigde hun posities en versloegen het leger van Roderick met de hulp van Allah ﷻ. De weg was vrij om naar Cordoba te gaan, de stad waar de deserteurs van Roderick zich hadden verschanst. Tariq gaf hen de optie om zichzelf over te geven, maar toen zij dit weigerde belegerde hij de stad. Hij gaf een van zijn commandanten de opdracht om de stad verder te belegeren terwijl hij verder trok naar Toledo, de hoofdstad van de Visigothen. Toledo werd relatief makkelijk ingenomen in 712 waarop hij verder trok naar de verste uithoek van de noordelijke provincie van Spanje. Zijn commandant had tegen die tijd Cordoba succesvol ingenomen waardoor Tariq bin Ziyad een gebied van Noord naar Zuid onder controle had. De westelijke en oostelijke gebieden waren nog niet geopend.

Musa bin Nusayr ondertussen aangekomen in Spanje met zijn strijdkrachten begon met het openen van de westelijke provincies en Tariq sloot zich bij hem aan in Toledo. Tariq en Musa hielden zich bezig met de noordwestelijke provincies terwijl Abdulaziz de zoon van Musa de opdracht kreeg om de zuidoostelijke gebieden te openen. Zij sloten verdragen met een aantal steden en trokken verder richting de Pyreneeën. De pijlers waren nu gericht op Frankrijk om vervolgens Oostenrijk. Italië en de Balkan te openen voordat zij Constantinopel zouden bereiken. Het streven was de hadith van de Profeet:

Constantinopel zal zeker geopend worden, wat een goede leider is deze leider, wat een goed leger is dit leger.

Al Haakim / Adh Dhahabie

De Khalifa had Musa ibn Nusayr ontboden en hij en Tariq reisden af naar Damascus zoals de Khalifa dat bevolen had. Verschillende (Islamitische) bronnen beschrijven verschillende redenen waarom de Khalifa hen had ontboden, maar hoe dan ook werden beide niet teruggestuurd om de openingen te continueren. Musa ibn Nusayr overleed in 716. Voor wat betreft Tariq bin Ziyad hij kreeg een toelage en verbleef in een stad in Syrië tot zijn dood in 720. Het feit dat deze twee grote helden van Islam ontboden werden door de Khalifah luidde een nieuwe fase in voor wat betreft Islamitisch Spanje.

Back to top button