De geschiedenis van islam

Ibn Taymiyyah, Meester in Pen en Zwaard (1/2)

Hij werd geboren op 10 Rabi’ al-Awwal 661 (22 januari 1263) in Harran. De familie van Ibn Taymiyyah, en vooral zijn grootvader Majd ad-Din Ibn Taymiyyah en zijn oom Fakhr ad-Din Ibn Taymiyyah hebben een belangrijke bijdrage geleverd aan de ontwikkeling van de Hanbali madhhab in de regio. Zijn vader Abd al-Halim was een Hanbali-geleerde die deze familietraditie in Harran voortzette. Nadat de Mongolen Bagdad waren binnengevallen in 656 (1258 n. Chr.) en hun invallen zich uitbreidden tot de regio, migreerde Ibn Taymiyyah naar Damascus in 667 (1269 n. Chr.).

Hij was een ware strijder, zowel intern als extern. Zijn interne strijd ging om het zuiveren van het geloof van zaken die volgens hem bid’ah waren. De externe strijd was tegen de Mongolen. Hij was een strijder met twee wapens, namelijk diens pen en zwaard. Hiermee heeft hij een hele grote politieke strijd gevoerd. Deze persoonlijkheid heeft hem meermaals voor korte en lange periodes in de gevangenis doen belanden. Hij heeft veel boeken geschreven in de gevangenis en is daar zelfs overleden.

Hij heeft veel mensen opgeleid, onder wie Ibn Kathir, Ibn Qayyim al-Jawziyya en ad-Dhahabi. Ibn Qayyim al-Jawziyya diende niet alleen als toegewijde student die de opvattingen van zijn leraar verspreidde, maar deelde ook allerlei problemen met hem door samen ondervraagd en gevangengezet te worden. Tegenwoordig zijn er veel personen die met betrekking tot hun ideeën veelal verwijzen naar Ibn Taymiyyah en diens opvattingen. Echter, ze nemen doorgaans de spirituele kant van het verhaal en vergeten, al dan niet bewust, zijn politieke persoonlijkheid. Dit artikel legt de nadruk daarom met name op die kant van het verhaal, opdat men bij het verwijzen naar hem voortaan mede in acht neemt dat hij altijd zijn mannetje kon staan en geen blad voor de mond nam als het ging om aansporen tot het goede en het verbieden van het kwade.

Het incident van Assaf

Het eerste beroemde incident van Ibn Taymiyyah speelde zich af in het jaar 1294. Het ging om Assaf, die christen was. Een groep getuigde dat hij de Profeet (saw) beledigde. Om deze reden kwamen Sheikh Ibn Taymiyyah en Dar’ul Hadith-leraar Zayn ad-Din al-Fariki samen en gingen naar Izz ad-din Aybek al-Hamawi, de gouverneur van het sultanaat. Ze spraken over dit incident met hem. De gouverneur accepteerde hun verzoeken en beval de officieren om Assaf naar hem te brengen. De twee geleerden verlieten het gebouw van de gouverneur met een grote menigte. Onderweg zagen mensen hoe de christelijke Assaf samen met een bedoeïen naar de gouverneur werd gebracht en scholden hem uit. Toen de bedoeïen tegen hen zei: “Christen Assaf is beter dan jullie”, begonnen mensen hen te stenigen, waardoor Assaf gewond raakte. De gouverneur van de sultan riep de twee geleerden, waarna Sheikh Ibn Taymiyyah en Sheikh Zayn ad-Din bij hem kwamen. Ze werden allebei geslagen en gevangengezet, omdat de sultan van mening was dat zij de groep hadden opgehitst. Christen Assaf kwam en bekeerde tot Islam. Vanwege zijn intrede in de Islam werd een raad opgericht. Vijandigheid werd ontdekt tussen hem en de getuigen, als gevolg waarvan zijn leven werd gespaard. Vervolgens riep de gouverneur Sheikh Ibn Taymiyyah en Sheikh Zayn ad-Din bij zich en kalmeerde hen. Ibn Taymiyyah schreef diens boek “as-Sarim al-Maslul ‘ala Shatim ar-Rasul (‘Het getrokken scherpe zwaard tegen degenen die de Boodschapper beledigen’) naar aanleiding van dit incident. [Ibn Kathir, Al-Bidayah wa’l Nihayah, XIV, 16]

Moslims dienen waakzaam te zijn tegenover zulke façades en er altijd bij stilstaan, zodat we een verlicht denken kunnen creëren en de politieke verhoudingen kunnen blootleggen.

De afgelopen decennia is onze Profeet (saw) meerdere keren beledigd en op allerlei manieren onheus bejegend. De Moslimleiders hebben de landen die de beledigingen toelieten geen strobreed in de weg gelegd. Ze hebben slechts symbolische restricties aangekondigd die verder geen consequenties hadden. Op die manier wilden ze de Ummah laten zien dat ze de beschimpingen niet tolereerden en voor de Moslims opkwamen. Echter, het is flagrant dat zij geen serieuze maatregelen durven te nemen, omdat dat anders ten koste gaat van hun verstandhouding met hun Westerse bazen. Moslims dienen waakzaam te zijn tegenover zulke façades en er altijd bij stilstaan, zodat we een verlicht denken kunnen creëren en de politieke verhoudingen kunnen blootleggen. Ook prominente personen hebben zich niet op een politieke wijze durven uit te spreken, omdat ze vrezen voor onderdrukking van overheden. Dit mag nooit een reden zijn om terughoudend op te treden wanneer zulke incidenten geschieden. Onze Profeet (saw) mag op geen enkele wijze worden beledigd.  Als er een Khilafah Staat was geweest, hadden zulke taferelen nooit plaatsgevonden en konden de punten die Ibn Taymiyyah in diens boek heeft aangekaart, worden verwezenlijkt. Daarom is een Khilafah Staat een verplichting als het gaat om het toepassen van Islamitische regels in alle facetten van het leven. Zonder een autoriteit is dit niet mogelijk. Sterker nog, onze Profeet (saw) heeft gezegd:

‘Niemand heeft het recht om iets uit de Hoedoed te vestigen zonder de sultan (autoriteit van de staat)’ (Imam al-Bayhaqi)

Bijgevolg is het noodzakelijk om een Staat te hebben die de verantwoordelijkheid op zich neemt teneinde de Islamitische Wetgeving te implementeren. Zonder haar zal onze Profeet (saw) almaar onderhevig zijn aan grievende uitlatingen.

Het gesprek met Ghazan Khan

De Mongolen hadden in 1258 n. Chr. onder leiding van Hulagu Khan Bagdad verwoest. Dit was één van de wreedste gebeurtenissen in de wereldgeschiedenis. De Mongolen hadden een groot bloedbad aangericht en de stad werd volledig geplunderd. De Mongolen besloten om verder te gaan, maar werden tegengehouden door de Mammelukken onder aanvoering van Saif ad-Din Qutuz en Baibars bij Ain Jalut. De Slag bij Ain Jalut in 1260 was van essentieel belang, omdat de Mongolen voor het eerst werkelijk verslagen werden na een lange reeks aan overwinningen. In het jaar 1299 kwam Hulagu’s achterkleinzoon Ghazan Khan met het Mongoolse leger en vocht tegen de Mammelukken tijdens de Slag bij Wadi al-Khaznadar. De Mammelukken verloren deze slag waardoor de weg vrij werd voor de Mongolen om Damascus aan te vallen. 

Toen Ghazan Khan met zijn leger Damascus naderde, stond Ibn Taymiyyah onmiddellijk op en wekte het verlangen van de moslims naar martelaarschap op, en beloofde hun overwinning en veiligheid. Aldus ging Ibn Taymiyyah met een delegatie van prominente personen van Damascus om Ghazan Khan te ontmoeten. Toen Ghazan de delegatie zag, zei hij: “Wie zijn deze mensen?” Er werd tegen hem gezegd: “Zij zijn de leiders van Damascus.” Hij liet ze binnen en ze gingen voor hem zitten. Ibn Taymiyyah was de eerste die binnenkwam en toen Ghazan Khan hem voor het eerst zag, voelde hij onmiddellijk een diepe liefde voor de Sheikh in zijn hart.

Ibn Taymiyyah herinnerde Ghazan aan de heiligheid van moslimbloed en vermaande hem. Ghazan reageerde met onderwerping, met als gevolg dat het bloed van de moslims gespaard werd en hun vrouwen en kinderen werden beschermd. Shaykh Wajih ad-Din bin al-Manja zei: Ibn Taymiyyah attendeerde Ghazan Khan op de woorden van Allah (swt) en zijn Boodschapper (saw) met betrekking tot gerechtigheid. Hij verhief zijn stem tot het punt dat de sultan op zijn knieën viel. Hij kwam steeds dichter bij hem tijdens zijn toespraak totdat zijn knieën bijna de sultan raakten. Ghazan Khan vroeg de aanwezigen: “Wie is deze man? Ik heb nog nooit iemand gezien zoals hij of met een hart dat zo stevig is als de zijne. Ik ben nog nooit eerder zo beïnvloed door woorden, noch ben ik ooit zo onderdanig geweest aan iemand als ik aan hem ben geweest. “Hem werd verteld wie hij was, en hij werd geïnformeerd over zijn kennis en daden. Ibn Taymiyyah vertelde de tolk om Ghazan het volgende te vertellen: “Je claimt dat je een Moslim bent en dat je rechters en geleerden hebt. Desondanks val je ons aan. Je vader en grootvader waren ongelovig, maar zelfs zij deden niet wat jij deed! We hadden een pact waaraan wij ons hebben gehouden, maar jij verbrak het pact. Je deed een belofte en brak je belofte. “Ghazan Khan zei tegen hem:” Als je wilt, zal ik je de heerser maken van het land van je voorvaderen, Harran, opdat je daarnaartoe kunt verhuizen. ” Ibn Taymiyyah zei: “Bij Allah, ik zal nooit het land waar Ibrahim naartoe is gemigreerd verlaten en het inruilen voor een ander huis.” 

Ibn Taymiyyah verliet deze bijeenkomst eervol. Hij had een zuivere bedoeling toen hij zichzelf op het spel zette om het bloed van de moslims te beschermen, en Allah (swt) gaf hem wat hij zocht. Dit was ook de reden waarom de meeste moslimgevangenen uit de handen van de Mongolen werden bevrijd en naar hun families terugkeerden. Dit is allemaal vanwege zijn grote vertoon van moed en standvastigheid. [Imam al-Bazzar, ‘al-A’lam al-‘Aliyyah fi Manaqib Ibn Taymiyyah, p.27]

Een Moslim dient standvastig te zijn en niet te vrezen voor tegenslagen zolang hij op het pad van Allah (swt) zit. Zelfs als dit ten koste kan gaan van je comfort.

Het gesprek met Ghazan Khan dient op meerdere vlakken als voorbeeld voor de Moslims. Ibn Taymiyyah laat zijn ware karakter zien door op te staan en de Moslims te representeren. Hij was onbevreesd en moedig en zette alles op alles om de Moslims te beschermen. Hij nam het risico om vermoord te worden op de koop toe. Een Moslim dient standvastig te zijn en niet te vrezen voor tegenslagen zolang hij op het pad van Allah (swt) zit. Zelfs als dit ten koste kan gaan van je comfort. Onze Profeet (saw) werd ernstig belemmerd door de Quraisj. Zijn metgezellen werden gemarteld en vermoord. Desalniettemin zijn ze gecontinueerd met de verkondiging van Islam. We dienen hen als voorbeeld te nemen en altijd bewust te zijn van het feit dat het altijd erger kan zijn en gebruik moeten maken van de mogelijkheden die we hebben. We leven namelijk niet in Oezbekistan of Oost-Turkestan waar Moslims continu onderhevig zijn aan martelingen. Daarom mogen we geen smoesjes verzinnen en dienen we de Islamitische da’wah te verkondigen teneinde de Moslims in onderdrukte gebieden te verlossen van pijn en leed.

Ondanks de bescherming die Ghazan Khan bood, werden verblijfplaatsen aan de rand van Damascus geplunderd door de Mongolen. Hierop heeft Ibn Taymiyyah een aantal keer getracht om met Ghazan Khan te spreken, maar tevergeefs. In het jaar 1300 n. Chr. gingen er geruchten rond dat de Mongolen Damascus zouden binnenvallen. 

Aan het begin van de maand Safar kwam het nieuws dat de Mongolen op het punt stonden Damascus aan te vallen. Er werd gezegd dat ze van plan waren ook Egypte binnen te komen. Hierdoor raakten de mensen in paniek en raakten zij nog verder gedemoraliseerd. Ze vluchtten naar Egypte, Kerak, en versterkte forten. Dientengevolge werd de huur van een ezel om naar Egypte te gaan verhoogd tot 500 dirham. Een kameel werd verkocht voor 1000 dinar en een ezel voor 500 dinar. Meubels, jurken en producten werden tegen zeer lage prijzen verkocht. Ibn Taymiyyah moedigde de mensen aan om te vechten tijdens een khutbah die hij gaf in de Omajjadenmoskee. Hij droeg ayaat en ahadith over jihad voor. Hij verbood de mensen om te deserteren. Om de Moslims, het land van Islam en de eigendommen van de mensen te beschermen, nodigde hij hen uit om op het pad van Allah (swt) te volharden. Hij legde uit dat het beter zou zijn om de huurgelden die aan vervoersmiddelen waren uitgegeven, te spenderen aan jihad op het pad van Allah (swt). Deze keer zei hij dat jihad tegen Mongolen een onvermijdelijke plicht was. Sterker nog, het was wajib. Hij hield hiervoor veel toespraken. Toen in de stad werd aangekondigd dat niemand de stad mocht verlaten zonder een officieel document, konden mensen niet zomaar weggaan.

Volgens de berichtgevingen die later kwamen, werd gemeld dat de Egyptische sultan terugkeerde naar Egypte nadat hij op weg was naar Damascus om de Moslims aldaar te helpen. Daarom groeide de angst. De toestand werd steeds erger. Het regende continu, waardoor er modderstromen op de wegen waren. Er waren overstromingen en de mensen konden niet meer door de stad lopen.

Veel mensen droegen hun kinderen op hun schouders en verlieten de stad met hun gezinnen. Als ze het hadden geweten, was het voor hen beter geweest om in de stad te blijven. In een zee van modder droegen ze de kleine kinderen op hun schouders en worstelden ze om overeind te blijven. Vanwege de voedselschaarste, overvloed aan regen, de gladde wegen, de strenge kou, honger en de schaarste aan uitrusting, verzwakten de lastdieren eveneens en verloren ze hun kracht.

De mensen waren in een zeer angstige toestand aan het begin van de maand Jumada ‘l-Awwal. Ze zaten in de problemen. De sultan was laat en de vijand naderde. Ibn Taymiyyah ging naar de gouverneur van Damascus. Hij nodigde hen uit om door te zetten. Hij beloofde hun Goddelijke hulp en overwinning tegen de vijanden en las het volgende vers voor;

ذٰلِكَ وَمَن عاقَبَ بِمِثلِ ما عوقِبَ بِهِ ثُمَّ بُغِيَ عَلَيهِ لَيَنصُرَنَّهُ اللَّهُ ۗ إِنَّ اللَّهَ لَعَفُوٌّ غَفورٌ

Zo is het. En wie straft met het gelijke van dat waar hij mee gestraft is en dan opnieuw onrechtvaardig behandeld wordt: Allah zal hen zeker helpen. Voorwaar, Allah is zeker Vergevend en Vergevensgezind.

Soera al-Hajj ajaa 60

Ibn Taymiyyah bleef die avond bij de soldaten. De gouverneur en de commandant vroegen hem om met de postkoets naar Egypte te gaan en de sultan aan te moedigen naar Damascus te komen. Hij ging achter de sultan aan. De sultan had alreeds de kust bereikt. Toen Ibn Taymiyyah daarheen ging, kon hij hem daar echter niet vinden. Hij vernam dat hij naar Caïro ging en dat de klus steeds ingewikkelder werd. Vervolgens ging hij naar Caïro en moedigde hen aan troepen naar Damascus te sturen. Als ze Damascus nodig hadden, moesten ze de nodige maatregelen nemen voor deze taak en zei:

‘Als je het beschermen van Damascus opgeeft en Damascus opoffert, zullen we daar een sultan vinden. De sultan zal in tijden van vrede en veiligheid de stad beschermen, voorzorgsmaatregelen nemen en inkomsten genereren. ” Door dit te zeggen, eiste hij van hen met klem soldaten te sturen. Uiteindelijk stuurde de sultan een militaire eenheid naar Damascus. Toen vervolgde Ibn Taymiyyah zijn woorden en zei: “Zelfs als u niet de heerser van Damascus bent, is het uw plicht om Damascus te helpen als ze om uw hulp vragen. U bent echter de sultan en heerser van Damascus. Daarom bent u er verantwoordelijk voor.”[Ibn Kathir, Al-Bidayah wa’l Nihayah, XIV, 58-60]

“Zelfs als u niet de heerser van Damascus bent, is het uw plicht om Damascus te helpen als ze om uw hulp vragen. U bent echter de sultan en heerser van Damascus. Daarom bent u er verantwoordelijk voor.”

Bovenstaand laat zien dat Ibn Taymiyyah wederom het lef toont om de sultan te wijzen op zijn plicht en hem te stimuleren om de Moslims in Damascus te helpen tegen de Mongolen. Sterker nog, hij belooft hun de overwinning op basis van bovengenoemde ayaat. Hier wijst Ibn Taymiyyah de sultan op zijn functie en dat hij als schild dient voor de Moslims. Onze Profeet (swt) geeft aan: 

“Voorwaar, de Imaam is als een schild van waarachter jullie vechten en door wie jullie beschermd worden.”(Moeslim)

De Moslims missen tegenwoordig een Imaam die als schild voor hen kan dienen, met als gevolg dat ze constant worden onderdrukt en tegengewerkt. Miljoenen Moslims ondervinden problemen en hebben zelfs moeite met overleven. Hoe kunnen wij dan nog stilzitten en wachten totdat er een held komt die weer als schild van de Ummah kan fungeren? De Moslims dienen op te staan en te werken voor de wederoprichting van de Khilafah, zodat er weer een Imaam (Khalifah) is die de Moslims kan beschermen van diverse aanvallen van Westerse mogendheden. De Verenigde Staten hebben in onze Moslimlanden verschillende luchtbasissen van waaruit straaljagers vliegen naar Irak en Syrië met als doel het vermoorden van onschuldige mensen. De leiders blijven al jaren stil en staan toe dat de Westerse landen zulke basissen mogen openen in de landen van de Moslims. Moslims hebben in de geschiedenis met al hun kracht getracht deze landen te verdedigen. Daarom mogen we niet stil blijven zitten terwijl Moslims bloeden.

Het tweede deel van dit artikel kunt u via deze link raadplegen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back to top button